Otizmli Çocuklara Yardım Ediyordu, Şimdi İlahi Adil Devlet'in İnşasına Yardım Ediyor
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
İsviçreli terapist Arnaud Balet, en ileri psikomotor terapi yöntemlerinde ustalaştı; ancak hakikat arayışı onu aşramlardan Afrika'ya ve nihayet dünyanın kendisinin şifaya ihtiyaç duyduğuna ikna olarak imana götürdü.
Yazan Noor Fatimah Ali

Profesyonel Profiller dizimiz kapsamında, başarılı kariyerlere ve uzmanlığa sahip AROPL üyelerini öne çıkarıyor ve meslek yollarının onları Abdullah Haşim'in topluluğuna katılmaya nasıl yönelttiğini gösteriyoruz.
Arnaud Balet yalnızca terapi okumakla kalmadı; İsviçre'nin en iyi okullarından birinden geçti, psikomotor terapi eğitimi aldı ve otizmli, serebral palsili ve Down sendromlu çocuklara yardım ederek bir kariyer inşa etti. Ancak en ileri yöntemleri uygularken bile bir şeylerin eksik olduğu hissinden kurtulamadı. Hakikat arayışı onu Alplerden çok uzaklara götürdü: Batı Afrika'da okullar inşa etti, Hint aşramlarında meditasyon yaptı ve sırt çantasıyla Orta Doğu'yu dolaştı. Derinlere indikçe bir soru onu daha çok rahatsız etti: Kendisi hasta olan bir dünyaya insanların uyum sağlamasına yardım etmenin anlamı nedir? Bu soru onu sonunda farklı türde bir çözüme götürdü: Eba Sadık'ın inancına ve yalnızca bireyleri değil, sistemin kendisini iyileştirmeyi amaçlayan bir harekete.
Siz İsviçre'ye yönelik Tebliğ elçisisiniz; ancak Eba Sadık'ın etrafındaki topluluğa katılmadan önce İsviçre'de profesyonel bir terapist olarak çalışıyordunuz.
Adım Arnaud Balet. İsviçre'nin Valais bölgesinde doğup büyüdüm. Vadinin bir yakasında, ilçe merkezine yaklaşık 10 dakika uzaklıktaki 3.000 nüfuslu küçük bir köyde yaşıyorduk. Katolik bir aileden geliyorum: Annem ilkokul öğretmeniydi, babam ise kendi otomobil işletmesini de yöneten eski bir profesyonel futbolcuydu. Güzel bir villada yaşayan dört kişilik bir aileydik. Hiç taşınmadık. Her yaz harika tatillerin ve yurt dışı seyahatlerinin tadını çıkarırdık.
Mutlu bir çocukluk geçirdim, hiçbir eksiğim olmadı, bolca spor yaptım ve birçok arkadaşım vardı. 12 yaşımdan 19 yaşıma kadar, profesyonel futbolcu olma hedefiyle seçkin bir futbol programının parçasıydım. 16 yaşında, en yakın arkadaşımın ölümünün ardından maneviyat hayatıma girdi. O zamandan beri hayat ve ölüm, Allah ve O'nun yaratılışı hakkında cevaplar aramaya yönelik derin bir susuzluk taşıyorum.
Okul tatillerinde harçlık için hep küçük işlerde çalıştım (bakım işleri, süpermarket vardiyaları, Fransızca özel ders), ancak liseden ayrılmadan önce hiç kalıcı bir işim olmadı. 19 yaşında mezun olduğumda bir yıl ara verdim; bu süre zarfında orduda görev yaptım, ancak daha sonra vicdani retçi oldum ve ulusal sivil hizmet programına girdim. Orada göçmenlerle öğretmen ve yardımcı olarak çalışma fırsatı buldum.

Aynı yıl ilk kez Batı Afrika'ya (Benin) da ayak bastım. Uzak bir bölgede bir kreş/anaokulu inşa edip sürdürmeye yönelik insani bir projeyle, yerel Katolik rahibelerle yakın iş birliği içinde döndüm. O yıl bana birçok ufuk açtı ve beni sosyal hizmet ve insan ilişkileri alanında bir yol keşfetmeye ikna etti.
Bu dönemde psikomotor terapist olan biriyle tanıştım. Hayatımda, özellikle hakikat arayışımda, kendimi sorgulamamda ve daha iyi bir insan olma ve Allah'a yaklaşma arzumda büyük bir etkisi oldu. Bana meditasyon, Çin tıbbı ve Tai Chi öğreterek bir rol model hâline geldi. Onun mesleğinin yapmayı çok seveceğim bir şey olduğunu fark ettim. Bu nedenle Cenevre Psikomotor Terapi Okulu'nun giriş sınavlarına kaydoldum, sınavları geçtim ve kabul edildim.
Bizi kendimizi ve başkalarını anlamak üzere eğitirken derin bir kişisel dönüşümü teşvik eden harika bir okuldu. Bu meslek bedeni ve ruhu, iç ve dış deneyimi ve düşünme, hissetme ve eylemin birliğini bir araya getirir. Yaklaşım son derece uygulamalıydı ve bizi gerçek hayattaki durumlarla karşılaştırıyordu. Üçüncü yıla gelindiğinde öğrenciler, derslerine ve terapi eğitimlerine devam ederken haftada iki gün kurumlarda (benim durumumda Alzheimer hastası yaşlılar için bir bakımevinde) stajyer olarak çalışarak şimdiden uygulamalı deneyim kazanıyordu.
Final sınavlarını geçtikten sonra diplomamı almak için hâlâ bir araştırma çalışmasını tamamlamam gerekiyordu. Bu bir buçuk yılımı daha aldı; bu süre zarfında Terre des Hommes Valais adlı insani bir kuruluşta çocuklarla (yetimler, engelli çocuklar, büyük ameliyat gerektirenler vb.) çalıştım. Sertifikamı aldıktan sonra sırt çantamla bir yıllık bir dünya turuna çıktım; Yunanistan, İsrail, Filistin, İtalya, Türkiye, Hindistan ve Nepal'e gittim. Kısa bir süre sonra, Hindistan'da tanıştığım manevi öğretmenin bir aşram kurduğu Portekiz'e taşındım. Orada iki yıl boyunca aralıklarla yaşadım ve birkaç kez daha Hindistan'a gittim.
İsviçre'ye döndüğümde yine bir okulda psikomotor terapist olarak çalıştım; bu sefer serebral palsi, ağır otizm ve Down sendromu dahil ağır engelleri olan çocuklarla. Ayrıca küçük bir özel muayenehane işleterek yetişkinlere kişisel gelişime odaklı seanslar ve meditasyon ile enerji şifası üzerine atölyeler sunuyordum.
İşimdeki en tatmin edici anlar, danışanların veya çocukların dönüştüğü, zorluklarının üstesinden geldiği, huzur ve mutluluğu bulduğu ve en hakiki benlikleriyle bağ kurduğu anlardır; yani işimin başkalarına gerçekten faydalı olduğunu gördüğüm anlar.



Bu dini nasıl duydunuz? Ve neden katılmaya karar verdiniz?
Bu dini ilk olarak kardeşim Guillaume'dan duydum. Her zamanki gibi derin bir manevi sohbet ediyorduk ve o gece Ahmed El-Hasan'dan, Mehdi'den, beyaz bayraklardan ve ilgili konulardan bahsetmeye başladı. Benzer sohbetler, her buluştuğumuzda birkaç yıl boyunca devam etti.
2015'te ilk vahyimi yaşadım: Ahmed El-Hasan'ın varlığına dair doğrudan, deneysel bir tecrübe; kelimelere dökülmesi neredeyse imkânsız bir şey. Bir buçuk yıl sonra, onun görünmez ama elle tutulur varlığı karşısında kendiliğimden secdeye kapandığım derin bir tecrübe daha yaşadım.
2018'de, bir yıldır topluluk içinde yaşadığı Almanya'da kardeşimi ziyaret ettim. Bu ziyaret sırasında, Allah'ın duama cevap vererek bu davetin hakikat olup olmadığını bana gösterdiği, hayatımı değiştiren bir rüya gördüm. Allah bunu, uyanık hayattan daha gerçek, canlı bir rüyada yanılmaz bir şekilde doğruladı. Birkaç ay sonra topluluğa katıldım.
Mesleğinizde öğrendiğiniz becerileri bu dinde nasıl kullanabiliyorsunuz?
Fransızca Tebliğ Ekibi'nin bir üyesi olarak yeni müminlerle konuşurken mesleki becerilerimi kullanıyorum. Bu çalışmanın büyük bir kısmı psikoloji, aktif dinleme ve farklı insan karakterleri, kültürleri ve kişilik tipleriyle etkileşim kurmayı içeriyor.
Bir terapist olarak görevim, insanların iç huzura ulaşmalarına ve kendilerini bütün, tam ve en derin özlerine uyumlu hissedebilecekleri kendi ortamlarını yaratmalarına yardım etmekti. Aynı ilke, programlarda veya TikTok'ta konuştuğumda ya da müminlerden veya potansiyel müminlerden telefon aldığımda da geçerli.
Bir editör olarak, Eba Sadık'ın mesajını sunmak için sanatsal yaklaşımlar kullanarak iletişimin yaratıcı tarafında yer alıyorum. Psikomotor terapide sanat ve yaratıcılık, insanlara ulaşmak, bir mesaj iletmek ve onların hakiki benlikleriyle, hayat amaçlarıyla ve en derin özleriyle bağ kurmalarına yardım etmek için temel araçlardır.
Bugün hâlâ sizin mesleğinizde çalışan diğer insanlara ne söylemek istersiniz?
İlk olarak onlara şunu söylemek isterim: Terapistler olarak insanların kendilerinin en iyi versiyonu olma yolunda kendi yollarını bulmalarına yardım etmeliyiz. Ama insan, en önemli unsuru, yani Allah'ı dışarıda bırakarak nasıl bütün, huzurlu ve tamamen kendisi olabilir? Allah huzurun, mutluluğun, tamlığın ve bütünlüğün kaynağıdır.
İkinci olarak, bir terapistin çalışmasının, yalnızca insanların kendisi hasta olan ve insanları hasta eden bir dünyaya uyum sağlamalarına yardım etmekten ibaretse hiçbir anlamı olmadığı benim için açıkça ortaya çıktı. İnsanlar, yetişkinler ya da çocuklar, mutsuzsa, uygunsuz davranıyorsa veya beden-zihin durumlarından acı çekiyorsa, bunun nedeni çoğu zaman etraflarındaki dünyanın anlamsız ve Allah'tan yoksun olması ve onları daha uyumsuz, mutsuz ve kırık hâle getirmesidir. Engelli biri, çevrenin kendisini desteklediği ve kendisine uygun olduğu bir yerde çok mutlu olabilir ve dolu dolu bir hayat sürebilir.
Psikomotor terapide çevreye, hem terapi ortamına hem de kişinin doğal çevresine büyük önem veririz. Bugünün dünyası, insanların gerçekten mutlu veya tatmin olamayacağı şekilde düzenlenmiştir. İnsanları işlevsiz bir ortamda bırakırken onları “düzeltmeye” çalışmak anlamsızdır. İçinde yaşadığımız sistemi değiştirmeli ve insanların gerçekten gelişebileceği adil, sağlıklı ve dengeli bir düzen kurabilecek adil bir hükümdar bulmalıyız.